Ocenite etot tekst:


   Nachalas' eta istoriya davno, s pervyh turistskih pohodov, gde
my  vse  podruzhilis'  s  Ninoj  Nalimovoj.   Uchilas'   ona   na
geograficheskom fakul'tete, byla yarostnym poklonnikom turizma  i
bol'shim lyubitelem pesen. V avguste 1952  goda  Nina  uehala  po
raspredeleniyu rabotat' uchitel'nicej v  udmurtskoe  selo.  A  my
prodolzhali uchit'sya. Pisala nam  Nina  korotko  i  redko.  No  v
yanvare, vo vremya shkol'nyh kanikul, ona priehala na  tri  dnya  v
Moskvu.  Pribezhala  v  institut,  vorvalas'  v  chital'nyj   zal
-zdravstvujte, mal'chishki! Aspirant, sidevshij za blizhnim stolom,
nedovol'no  podnyal  ochki  -  v  chital'nom  zale   razgovarivayut
shepotom! My vyshli v vestibyul'. Nina o chem-to rasskazyvala, a my
stoyali, pereminayas' s nogi na nogu, to i delo poglyadyvala, a my
stoyali, pereminayas' s nogi na nogu, to  i  delo  poglyadyvaya  na
chasy, i vyalo podderzhivali razgovor: byla sessiya, i na sleduyushchij
den' predstoyal ekzamen.  Nina  uehala,  sessiya  proshla,  a  vot
nepriyatnyj osadok ostalsya. My  sami  divilis'  -  kak  eto  my,
druz'ya Niny, mogli tak suho otnestis' k cheloveku,  u  kotorogo,
navernoe, mnogo nabolelo na serdce, kotoryj zhdal, chto vstrecha s
nami prineset emu radost'. Nam bylo stydno za  sebya.  I  vot  v
pervyj den' studencheskih kanikul  rodilas'  ideya  -  poehat'  k
Nine.  Poehat',  ne  davaya   predvaritel'noj   telegrammy,   ne
sprashivaya razresheniya. My znali pochtovyj adres i pomnili, chto 28
yanvarya - den' ee rozhdeniya. Slozhili stipendii, sobrali ryukzaki i
poehali.

   Dorogoj dolgo lomali golovu nad tem, chto  podarit'  Nine,  i
nakonec v holodnom tambure poezda pridumali  svoj  podarok.  Na
vtoruyu noch' priehali v Sarapul.  Utrom  vverh  po  Kame  uhodil
traktor s sanyami.

   ...Pered  nami  v  zimnem  tumane  rasstilaetsya   beskrajnyaya
snegovaya step'. Nizko visit v nebe ugryumoe zamorozhennoe solnce,
i kazhetsya, chto svet idet ne  ot  nego,  a  prosto  ot  neba.  V
storone ot ovraga, u staroj zanesennoj  snegom  mel'nicy  stoit
odinokoe derevo. Rastopyrilo vetki i stoit. Po  shirokoj  zimnej
kolee perevalivaetsya traktor s  sanyami.  Za  sanyami  bezhim  my,
chtoby sogret'sya. Lyudi v sanyah edut v tulupah, v valenkah, a  my
v lyzhnyh botinochkah, semenim,  tolkaemsya,  smeemsya  -  vsyacheski
staraemsya sogret'sya. I lyudyam eto ne smeshno, oni  ponimayut,  chto
inache nel'zya.  Kogda  bezhat'  nadoedaet,  my  sadimsya  v  sani,
nakryvaemsya  vytashchennymi  odeyalami  i  poem  pesni.  K   vecheru
priehali  v  bol'shoe  selo.  Osmotrelis'  -   pustyr',   ambar,
zav'yuzhennyj snegom zabor s nadpis'yu "Ne  kurit'!"  da  spusk  k
reke. Redkie prohozhie. Do pokazannoj nam izby my dobreli uzhe  v
sumerkah.  Nizkie  okna  smotreli  v  ostroverhie   pridorozhnye
sugroby, i nad truboj stlalsya dymok. My ostavili vo dvore lyzhi,
tshchatel'no otryahnuli smerzshimsya venikom sneg s botinok.
   - Nu? - vpolgolosa sprosil  Volodya.  Maksim  o  kosyak  dveri
potushil papirosu, sunul okurok v  karman  i  shepnul:  "Davaj!".
Volodya gromko postuchal.
   Dver' otkryla staruha so strogim licom.
   - Vy k komu?
   Volodya shmygnul nosom i skazal:
   - My turisty iz Izhevska. Mozhno u vas perenochevat'?
   Tut on ne vyderzhal i hihiknul.  Staruha  zamahala  rukami  i
chut' bylo ne vygnala nas. No vdrug shiroko otkrylas' dver'  -  v
polose sveta stoyala Ninka. Ona  glyanula  zaspannymi  glazami  v
temnotu i skazala:
   - Tovarishchi, u menya mozhno budet ustroit'sya, prohodite.
   My stoyali v temnote  i  smotreli.  Svet  probival  ee  rusye
volosy, osedal v vorsinkah korichnevogo svitera i brosal dlinnye
chernye teni ot nebol'shih  valenok.  Volodya  nadvinul  shapku  na
glaza i voshel v komnatu. On vertel v rukah varezhki, po  inercii
bormotal:
   - My turisty iz Izhevska...
   Nina udivlenno podnyala glaza, rot  ee  szhalsya.  Ona  sorvala
shapku  s  Volodi.  Stalo  tiho,  tiho.  Maksim,  Lyus'ka   i   ya
protisnulis' v komnatu.
   - Nu chto zhe eto, bozhe  moj,  -progovorila  Nina,  zamorgala
glazami   i,   tolknuv   Maksima,    vybezhala    iz    komnaty.
Pereglyanuvshis', my stali molcha skladyvat' veshchi na stul. My tozhe
razvolnovalis' i beregli eto molchanie. Voshla Nina. Ona oglyadela
kazhdogo iz nas...
   - Nu, rasskazyvajte. Ona ne brosilas'  k  nam  na  sheyu,  ne
stala  govorit':  "Kak  horosho,  chto  vy  priehali",  a  prosto
potrebovala - "Nu, rasskazyvajte".
   - U tebya ved' segodnya den' rozhdeniya, - skazal  Maksim.  -
   - Nu?
   - Vot my i priehali.
   Nina nichego ne ponyala. Pro sebya, dolzhno  byt',  ona  reshila,
chto dlya poezdok na takie rasstoyaniya dolzhny  byt'  bolee  vazhnye
prichiny... My  stali  shumno  razdevat'sya.  Podobrevshaya  hozyajka
prinesla kartoshki, Nina sbegala v magazin. Nachalsya pir.  Pervyj
tost Maksim podnyal za druzhbu. Vse napereboj stali  rasskazyvat'
Nine o tom, kak ehali syuda. My  dolgo  krepilis',  no  potom  ya
skazal:
   - A my tebe privezli podarok.
   -  Podarok,  kakoj?
   Volodya vstal i molcha vytashchil gitaru.
   - Gitaru, da? - ulybnulas'  Nina.  Ona  prosto  hotela  nas
obradovat', potomu chto gitara ej byla ni k chemu: Nina ne  umela
igrat', no podarok est' podarok.
   - Net, ne gitaru. Volodya  tronul  struny,  i  my  vchetverom
zapeli:

             Tihij vecher spustilsya nad Kamoyu,
             Nad tajgoj razmetalsya zakat.
             Ty segodnya s nadezhdoj upryamoyu
             ZHdesh' pis'ma ot znakomyh rebyat.

             I kogda golubym zimnim vecherom
             Unesetsya nadezhdy teplo,
             Postuchitsya nezhdannaya vstrecha
             V zanesennoe snegom steklo.

             Mozhet, ty proslezish'sya nechayanno,
             Provozhaya druzej poutru,
             No, razlukoyu vnov' opechalena,
             Ty ne stoj, ty ne plach' na vetru.

             I o vstrechah teper' ne zagadyvaj...
             Kogda v'yuga nad kryshej shumit,
             Samyj vernyj i samyj dogadlivyj
             Vnov' v okoshko tvoe postuchit.

   Volodya poslednij raz  tronul  struny  i  smushchenno  proiznes:
"Vsú". Bylo slyshno,  kak  za  peregorodkoj  netoroplivo  tikayut
hodiki. A Nina... Nina  povernulas'  k  oknu  i  zaplakala.  My
smutilis'  okonchatel'no,  no  Maksim  vdrug  toroplivo  skazal:
"Ninok! A u tebya horoshaya komnata!" |to bylo skazano tak nelovko
i s takim yavnym i dobrym namereniem  smyagchit'  obstanovku,  chto
vse ne vyderzhali i rassmeyalis'. Za oknom nad zaindeveloj vetkoj
ostrymi iglami siyali zvezdy, i, chestnoe slovo, vo  vsej  strane
ne bylo v etot vecher studentov schastlivee  nas.  Bystro  proshli
nashi kanikuly. My uehali iz snezhnoj Udmurtii. A kogda  okonchili
institut - raz«ehalis' rabotat', kto na Sever,  kto  na  Vostok.
Teper' vstrechaemsya redko - horosho, esli soberemsya raz v god. I
ot nashej poezdki v Udmurtiyu  ostalis'  vospominaniya  da  pesnya.
Pesnya, podarennaya cheloveku v den' ego rozhdeniya, pesnya - simvol
druzhby.

1959


Last-modified: Sat, 01 Feb 1997 11:55:21 GMT
Ocenite etot tekst: